xa0من زندگی را در یک کلمه خلاصه می کنم: : "انتخاب"کسی که هستم، اینجا و اکنون، نتیجه ی هزاران هزار انتخاب من در گذشته ی عمرم است.xa0 هر لحظه از زندگی ام را از نو نگاه می کنم و تصور می کنم اگر بجای هر کدام از انتخاب هایی که مرا به این لحظه رسانده اند، گزینه ی دیگری را انتخاب کرده بودم، شاید حالا اصلا ...

بالاخره باید به لحظه ی آگاهی و باورِ این حقیقتxa0 برسیم که ما برای عده ای و عده ای برای ما تا همیشه مرده اند. حالا چه مرگی واقعی بوده باشد، چه مرگی در دل، در ذهن...xa0

یکی از برنامه های امسالم، خواندن اشعار حافظ بود. اپلیکیشنی را از بازار گرفتم و به کمک آن توانستم روخوانی و روان خوانی اشعار زیبایش را پیش ببرم. همین چند وقت پیش متوجه شدم بدون آن اپلیکیشن هم دارم درست

گاهی اصلا حوصله ی هم صحبتی و هم آهنگی با کیهان را ندارم. کیهان، خدا، قدرتِ ماورایی یا هر چه که نامش هست . یک مرخصیِ خودخواسته از دنیا و متعلقاتش. هر چه پیشتر می روم، بیشتر می فهمم که هیچ نمی فهمم؛ و احساس می کنم معلق و غوطه ور شده ام در هیچ، در هیچستان، در هیچزار . ثانیه های نافهمی و ناهوشیاری و بی ...

البته که ما اسیر فکر و ذهن مادی و محدود خودمانیم؛ البته که قادر به فهم و تحلیل و پردازش امور به طور کامل و بی نقص نیستیم. اما مگر نباید با همین نقص، با همین معلولیت، با همین اندک ابزار و توانایی، درxa0 اقیانوس بی پایان هستی، به غور بپردازیم تا شاید به مرواریدهای گرانبهای آگاهی برسیم؟ حتی اگر فقط یک ...

ترس از مرگ در کدام یک از ما وجود ندارد؟! انسان، گرایش به جاودانگی دارد و برای باقی ماندن، به طور خودآگاه و ناخواگاه در تکاپوست. حتی در ادعای بی ترسیِ گروهی از افراد هم باید تردید کرد. ترس از ناشناخته

انگار زمان به سرعتی چند برابر گذشته می دود؛ این احساسی است که آدم با بالا رفتن سن، بیشتر متوجهش می شود. وقت کوتاه و کارهای بسیاری هنوز در انتظار است. دیگر دلت میخواهد کمتر بخوابی، کمتر کارهای حاشیه ای انجام بدهی، کمتر بیرون بروی، کمتر در رسانه ها باشی... انگار آدم رو به درون می رود و بیش از همیشه به...

تا سال قبل، روی کیک تولدم شمع هایی می گذاشتم که نمایانگر سنم باشد. اعداد، اعداد قرارداریِ گاه جادویی! 40، 39، 38اما امسال، امروز، همین امروز، فقط "یک" شمع گذاشتم.41 ساله شدم. تولدی در تولد؛ آغاز دوره ای جدید از زندگی...

یکی از تکالیفِ دانش آموزانم ساخت ایمیل است و ارسال متن و فایل برای من. این جمله را مائده برایم فرستاده و بسیار زیباست:اگر کسی گره ای دارد و تو راهش را می دانی سکوت نکن. اگر دستت به جایی می رسد، کاری کن معجزه ی زندگی دیگران باشی. بی شک فردِ دیگریxa0 معجزه زندگی تو خواهد بود...xa0xa0

خودم را دوست دارم. اصلا دلم میخواهد قربان صدقه ی خودم بروم. چرا که نه؟!این که هر روز صبحِ زود بیدار شوی، توی دفترچه ی آبیِ زیبایت دو صفحه از عشق و زندگی بنویسی. موسیقی گوش بدهی، موهای سیاهت را افشان کنی و برقصی و به خدا لبخند بزنی قربان صدقه هم دارد. چند نفر توی این دنیای آشفته ی در هم پیچیده ی خاکس...

برشی از کتاب: زندگی عاقلانه نوشته ی دکتر رامین کریمیگاهی اوقات ما گمان می کنیم در زندگی مشترک، راستگویی یعنی همه چیز گویی. یعنی از الف تا ی را با او در میان می گذاریم و جالب اینجاست خودِ او هم اغلب از

بعضی دردها را فقط باید به تنهایی تحمل کرد. هیچ کس به هیچ طریقی نمی تواند از آن ها بکاهد یا تخفیفشان دهد. مثل چشمه می جوشند و می جوشند و می جوشند تا روزی که یا خشک شوند،که نمی شوند! ، یا به وجودشان آن قدر خو بگیریم که دیگر صدای قُل قلشان را نشنویم و برایمان یک جورهایی عادت شوند. برای همین بهتر است دن...

گاهی فکر می کنم خدا آدم هایی مثل من را به حال خودمان رها کرده؛ چون به این اطمینان رسیده که ما در این دنیای آشفته ی درب و داغانِ هرکی هرکی، بلدیم چجوری گلیمِ خودمان را از آب بیرون بکشیم. حتی به نظرم آن دوتا فرشته ی نگهبانمان را هم مرخص کرده که بروند به بقیه کمک کنند!xa0xa0

این روزها با سردردِ وفادارِ سینوزیتی ام درگیرم. به این فکر می کنم که چه چیزی ممکن است باعث شود فکرم از این درد دائمیِ کلافه کننده منحرف شود؟xa0

یک خط صاف روی کاغذ بکشید که نشانه ی طولِ عمرتان باشد؛ و برای انتهای آن که انتهای عمر شماست، یک عدد بنویسید. 60، 70، 80 و ... . بعد نقطه ای را که در حال حاضر روی آن قرار دارید را مشخص کنید. چه احساسات و افکاری به قلب وxa0 ذهنتان می رسد؟!xa0

به یقین رسیده ام که در عشق های بشری، ماندگاریِ ابدیِ معشوق، به از دست رفتنِ او به هر علتی، بسیار وابسته است.xa0xa0

گاهی وسط دوندگی هایم برای تحققِ خواسته ها، به کما می روم و گرفتارِ تکرارِ بی پایانِ جمله ای در ذهن می شوم: " خب که چی؟!"اینجور وقت ها هیچ پاسخِ منطقی و غیر منطقی نمی تواند مرا از این رکود بیرون بیاورد. فقط باید صبوری کنم تا این جَوِ عَسرت عبور کند و روشنایی برگردد.xa0

هربار که می آیم اینجا بنویسم، آن آدمِ جدیِ بسیار جدی، از زیر پوستم بیرون می زند و هدایت جمله ها را به عهده می گیرد. همان که در زندگیِ واقعیِ بیرون از اینجا، بیشتر اوقات پنهان می شود؛ چون فهمیده است حر