البته که ما اسیر فکر و ذهن مادی و محدود خودمانیم؛ البته که قادر به فهم و تحلیل و پردازش امور به طور کامل و بی نقص نیستیم. اما مگر نباید با همین نقص، با همین معلولیت، با همین اندک ابزار و توانایی، در اقیانوس بی پایان هستی، به غور بپردازیم تا شاید به مرواریدهای گرانبهای آگاهی برسیم؟ حتی اگر فقط یک مروارید باشد. ارزشش را ندارد؟
برچسب:
نویسنده: رضا اسدی