891. دوندگی تکراری

"تفکر" را که کنار بگذاری، میرسی به ذهنی "سادهانگار" که تو را رهنمون میشود به نگاهی "کوتهبین". تو سر میچرخانی و دنیا و زندگانی را "آشفتهبازاری" میبینی که مسیرش دوندگیِ تکراری است و پایانش "مرگ" ! آن وقت میرسی به آنجا که نداشتن را "نداشتن" میبینی، نرسیدن را "نرسیدن" و از دست دادن را "از دست دادن"!