507. جزئی از ما

بعضی دردها را فقط باید به تنهایی تحمل کرد. هیچ کس به هیچ طریقی نمی تواند از آن ها بکاهد یا تخفیفشان دهد. مثل چشمه می جوشند و می جوشند و می جوشند تا روزی که یا خشک شوند،که نمی شوند! ، یا به وجودشان آن قدر خو بگیریم که دیگر صدای قُل قلشان را نشنویم و برایمان یک جورهایی عادت شوند. برای همین بهتر است دنبال همدرد و همدلی نباشیم. متین و سرسنگین و تنها، راهمان را برویم؛ آن ها را هم به دوش بِکشیم و با خود ببریمشان تا آخِر، تا ابد...