632. ترس

ترس از مرگ در کدام یک از ما وجود ندارد؟! انسان، گرایش به جاودانگی دارد و برای باقی ماندن، به طور خودآگاه و ناخواگاه در تکاپوست. حتی در ادعای بی ترسیِ گروهی از افراد هم باید تردید کرد. ترس از ناشناخته هاست و بحثی در آن نیست. اما گاهی ما به آمادگی روحی برای پذیرش مرگ می رسیم و این توفیقی ارزشمند است. این آمادگی روحی می تواند تکیه بر اعتقادات مذهبی، عرفانی، فلسفی یا شهودی داشته باشد. گرچه بسیاری به چنین مرحله ای نمی رسند و در ترس و اندوهی عظیم رخت از این جهان برمی بندند و به ناشناخته ای دیگر می پیوندند.

تقریبا به این اطمینان رسیده ام که تمام زن ها بعد از مادر شدن به این ترس می رسند و تنها علت آن علم به نیازِ فرزند به آن ها و البته نیاز مادران به فرزند و عشق و عشق ورزی منحصر بفرد میان این دو مخلوق می باشد.

نمیتوان و نباید مادران را بخاطر این ترس، سرزنش کرد. اصلا سفارش به ترکِ چنین بیمی، کاری بیهوده و از سر عدم همدلی است. شک ندارم که چنین توصیه و سفارشی فقط از یک مرد برمی آید، که هرگز نمی تواند یک "مادر" باشد!